نتایج تحقیق بزرگ کنونی که شامل حدود ۳۸ هزار سالمند در ۲۷ کشور اروپایی بود، ارتباط قوی بین مصرف پروتئین و توانایی فعال و مستقل ماندن را نمایان کرد. این یافته‌ها نشان می‌دهد که دریافت پروتئین کافی ممکن است به افراد کمک کند تا با افزایش سن، قدرت عضلانی و عملکرد فیزیکی خود را حفظ کنند.

محققان اظهار کردند: کاهش عملکرد و «سارکوپنی» از نگرانی‌های عمده مرتبط با پیری هستند. در حالی که مشخص شده است، مصرف پروتئین بر سلامت عضلات تاثیر می‌گذارد، تاثیر طولی آن بر قدرت و عملکرد فیزیکی در سنین و جنسیت هنوز به‌طور کامل بررسی نشده است.

از دست دادن عضلات بر استقلال تاثیر می‌گذارد

عضلات بدن با پیر شدن از بین می‌روند و این روند، ابتدا به آرامی و سپس بسیار سریع‌تر از حد انتظار است. پزشکان این کاهش آهسته را «سارکوپنی» می‌نامند و تاثیرات آن در دنیای واقعی به هیچ وجه جزئی نیستند و شامل زمین خوردن بیشتر و بستری شدن طولانی‌تر در بیمارستان می‌شود.

قدرت گرفتن دست که با فشار دادن یک دستگاه کوچک اندازه‌گیری می‌شود، به یکی از معتبرترین آزمایش‌های ساده سلامت کلی در بزرگسالان مسن تبدیل شده است. این دستگاه می‌تواند همه چیز را از سرعت راه رفتن تا بقای طولانی‌مدت پیش‌بینی کند.

محققان افزودند که کاهش عملکرد چند عاملی است و شامل زوال اسکلتی عضلانی، تغییرات عصبی و کمبودهای تغذیه‌ای می‌شود.

نگاهی دقیق‌تر به عادات مصرف پروتئین

این تحقیق بر اساس نتایج نظرسنجی طولانی‌مدت انجام شده است که ده‌ها هزار بزرگسال ۵۰ سال به بالا در سراسر اروپا را دنبال کرد. محققان داده‌های جمع‌آوری‌شده در سال‌های ۲۰۱۹ و ۲۰۲۰ را با داده‌های پیگیری جمع‌آوری‌شده دو سال بعد مقایسه کردند. آن‌ها بر سه سوال ساده تمرکز کردند. در یک هفته معمولی چند بار لبنیات، چند بار تخم‌مرغ یا لوبیا وچند بار گوشت، ماهی یا مرغ مصرف می‌کنید.

این پاسخ‌ها به یک امتیاز واحد از صفر تا ۱۰۰ تبدیل شدند و ۱۰ درصد از پایین‌ترین امتیازها، به‌عنوان گروه با کمترین مصرف پروتئین برچسب‌گذاری شدند.

اروپایی‌ها اغلب پروتئین را از دست می‌دادند

لبنیات بر سفره اروپایی‌ها حکمفرما بود. حدود ۶۰ درصد از مردم هر روز شیر می‌نوشیدند، پنیر یا ماست می‌خوردند. گوشت، ماهی یا مرغ روزانه حدود ۳۰ درصد مصرف می‌شد. تخم‌مرغ و لوبیا، گزینه‌های ارزان‌تر اما مفید پروتئین، فقط حدود ۱۰ درصد روزانه مصرف می‌شدند. تحصیلات نیز به تغذیه شکل می‌داد. سال‌های بیشتر تحصیل با وعده‌های غذایی مکرر لوبیا، تخم‌مرغ و گوشت بدون چربی مرتبط بود.

پروتئین کم، قدرت را تضعیف کرد

مردانی که در گروه کم‌پروتئین قرار داشتند، ۳۵ تا ۳۹ درصد بیشتر از مردانی که تغذیه بهتری داشتند، احتمال داشت که در گرفتن اشیا ضعیف باشند. نتایج ارزیابی زنان مسن‌تر، ۲۱ درصد افزایش خطر را نشان دادند و زنان جوان‌تر، ارتباط واضحی را در این معیار واحد نشان ندادند.

یافته‌ها نشان داد، افرادی که به طور مداوم پروتئین کمی مصرف می‌کنند، بیشتر احتمال دارد که در پیاده‌روی در مسافت‌های کوتاه، بالا رفتن از پله‌ها یا مدیریت کارهای روزمره مانند خرید، مشکل داشته باشند.

حرکت روزانه سخت‌تر شد

در هر گروه، مصرف کم پروتئین با مشکل بیشتر در پیاده‌روی ۱۰۰ متری، مرتبط بود. مردان جوان‌تر در گروه کم‌پروتئین، ۵۳ درصد بیشتر احتمال داشت که این کار را سخت بدانند و این رقم برای زنان جوان‌تر ۵۱ درصد بود. در بزرگسالان مسن‌تر، این افزایش کمتر اما همچنان واقعی بود. پیاده‌روی روزانه‌ای که اکثر افراد به سختی انجام می‌دهند، برای افرادی که کمبود پروتئین دارند، به آرامی سخت‌تر می‌شود.

محققان اظهار کردند که حرکات ساده‌ای مانند راه رفتن، ایستادن یا حمل مواد غذایی به قدرت عضلانی، تعادل و هماهنگی نیاز دارد. وقتی مصرف پروتئین برای مدت طولانی کم باشد، بدن ممکن است برای حفظ این سیستم‌ها تلاش کند و خطر کاهش عملکرد و از دست دادن استقلال را افزایش دهد.

تفاوت زنان و مردان

داده‌ها نشان داد که مردان و زنان وقتی پروتئین کم می‌شود، به موانع متفاوتی برخورد می‌کنند. زنان در گروه کم‌پروتئین بیشتر در خم شدن، زانو زدن و بلند کردن دست به بالای سر، حرکات روزمره لباس پوشیدن، خالی کردن ماشین ظرفشویی یا برداشتن یک لیوان از قفسه بالا، مشکل داشتند. مردان ۵۰ تا ۶۵ ساله در گروه کم‌پروتئین، ۴۴ درصد بیشتر در هل دادن یا کشیدن اجسام بزرگ مشکل داشتند، در حالی که مردان ۶۶ سال به بالا ۲۱ درصد بیشتر در این زمینه مشکل داشتند.

محققان فکر می‌کنند، این شکاف‌ها به توده عضلانی مربوط می‌شود و در مردان به دلیل اینکه توده عضلانی بیشتری دارند هر گونه کاهش قدرت زودتر نمایان می‌شود.

زنان جوان‌تر با چالش‌هایی روبرو شدند

یکی از نتایج آنقدر واضح بود که محققان آن را دوباره بررسی کرد. زنان ۵۰ تا ۶۵ ساله در گروه کم‌پروتئین، بیش از دو برابر بیشتر احتمال داشت که در استفاده از سرویس بهداشتی مشکل داشته باشند. همین گروه همچنین ۶۵ درصد بیشتر احتمال داشت که در خرید مواد غذایی با مشکل روبرو شوند.

بدن‌های مسن‌تر به پروتئین بیشتری نیاز دارند

این یافته‌ها خلاف یک باور رایج را نشان داد؛ بدن‌های مسن‌تر نسبت به بدن‌های جوان‌تر به پروتئین بیشتر و نه کمتری نیاز دارند. دستورالعمل‌های فعلی حداقل ۰.۸ گرم پروتئین به ازای هر کیلوگرم وزن بدن در روز را برای بزرگسالان زیر ۶۵ سال پیشنهاد می‌کنند که پس از ۶۵ سال به حدود یک گرم به ازای هر کیلوگرم افزایش می‌یابد.  

چه کارهایی باید هنگام صرف غذا انجام داد

توصیه‌های عملی این تحقیق به اندازه کافی ساده هستند که می‌توان در این هفته به آنها عمل کرد. به جای اینکه تمام پروتئین را برای شام نگه دارید، آن را در طول روز پخش کنید. صبحانه را بر اساس یک غذای غنی از پروتئین تنظیم کنید. این وعده غذایی است که اکثر افراد مسن در آن کمبود دارند.

بر اساس گزارش ارث، منابع حیوانی و گیاهی را از نظر کیفیت و تنوع با هم مخلوط کنید. به اندازه وعده غذایی توجه کنید، زیرا اشتها اغلب با افزایش سن کاهش می‌یابد، حتی زمانی که نیازهای بدن کاهش نمی‌یابد.

نتایج این تحقیق در مجله «مواد مغذی» (Nutrients) منتشر شده است.

انتهای پیام