بازیکنی از نسل فوتبال دهه‌های گذشته که در کنار بسیاری از ستاره‌های آن روزگار بازی کرد، پیراهن تیم‌های مطرحی را پوشید و حتی بازوبند کاپیتانی بر بازو بست، اما در نهایت فوتبال را در سکوت ترک کرد.

از آخر آسفالت تا فوتبال باشگاهی

محمود صالحی متولد سال ۱۳۴۳ در منطقه آخر آسفالت اهواز است؛ پسری آرام، کم‌حرف و خوش‌اخلاق که استعدادش از همان دوران کودکی در زمین‌های خاکی شهاب آخر آسفالت نمایان شد. او فوتبال را از تیم شهید یزدانی آغاز کرد؛ تیمی که در آن سال‌ها به بازیکن‌سازی شهرت داشت. صالحی خیلی زود خود را نشان داد و مسیرش به فوتبال باشگاهی باز شد.

پس از آن به تیم سازمان آب اهواز پیوست؛ تیمی که در آن دوره از تیم‌های مطرح فوتبال اهواز بود و با هدایت زنده‌یاد ملک‌زاده فعالیت می‌کرد.

شاهین اهواز و روزهای طلایی دهه ۶۰

صالحی پس از حضور در تیم سازمان آب، پیراهن شاهین اهواز را بر تن کرد؛ تیمی که در سال‌های ابتدایی دهه ۶۰ یکی از تیم‌های شناخته‌شده فوتبال اهواز محسوب می‌شد. حضور در شاهین، صالحی را در کنار جمعی از بازیکنان مطرح آن دوره قرار داد و بخشی از بهترین سال‌های فوتبال او در همین تیم سپری شد.

مرور تصاویر آن سال‌ها برای فوتبال‌دوستان خوزستانی، یادآور نسلی است که فوتبال را در زمین‌های ساده و با کمترین امکانات دنبال می‌کردند، اما از نظر انگیزه و استعداد چیزی کم نداشتند.

ژاندارمری؛ تجربه بازی در کنار بزرگان

این بازیکن خوزستانی برای سپری کردن دوران خدمت سربازی به تیم ژاندارمری اهواز پیوست؛ تیمی که آن زمان از بازیکنان توانمند و مطرحی بهره می‌برد؛ ژاندارمری با هدایت قاسم کویتی‌پور فعالیت می‌کرد و صالحی در مدت حضورش در این تیم، یکی از بازیکنان قابل اتکای مجموعه بود.

این تیم بعدها در ساختار فوتبال خوزستان و کشور با تغییراتی به فعالیت خود ادامه داد و نام‌هایی همچون انتظام و پاس در ادامه این مسیر قرار گرفتند.

گروه ملی؛ کاپیتانی در کنار نسل طلایی

او چهار تا پنج فصل برای این تیم بازی کرد و در ادامه بازوبند کاپیتانی گروه ملی را نیز بر بازو بست؛ در آن سال‌ها بازیکنان مطرحی در گروه ملی حضور داشتند و صالحی نیز در کنار آنها یکی از چهره‌های تأثیرگذار تیم بود.

حضور در گروه ملی و کسب عناوین مختلف، یکی از دوره‌های مهم دوران بازی این بازیکن محسوب می‌شود.

از منتخب اهواز تا منتخب کارگران خوزستان

صالحی سابقه حضور در منتخب اهواز را نیز در کارنامه دارد؛ تیمی که در مقطعی با هدایت جاسم اهل‌یرف فعالیت می‌کرد. او همچنین در منتخب کارگران خوزستان و رقابت‌های مختلف کارگری و پیشکسوتان حضور داشت و در مقطعی نیز با بانک صادرات خوزستان به میدان رفت و در مسابقات استانی به عنوان قهرمانی دست یافت.

با این حال، دوران بازی صالحی برخلاف توانایی‌هایش چندان طولانی نشد و او در ۲۹ سالگی تصمیم به خداحافظی از فوتبال گرفت.

فولاد؛ آخرین ایستگاه دوران بازی

صالحی پیش از خداحافظی کامل از فوتبال، مقطعی نیز در فولاد خوزستان و با هدایت همایون شاهرخی حضور داشت و در چند اردو نیز شرکت کرد، اما این همکاری ادامه پیدا نکرد.

به این ترتیب، یکی از بازیکنان توانمند نسل خود در ۲۹ سالگی از فوتبال قهرمانی فاصله گرفت؛ در حالی که بسیاری معتقد بودند توانایی ادامه حضور در سطح بالای فوتبال کشور را داشت.

۲۲ سال در کنار نسل‌های فوتبال فولاد

اما پایان دوران بازی، به معنای پایان زندگی فوتبالی محمود صالحی نبود؛ او پس از خداحافظی، بخش مهمی از سال‌های زندگی خود را در فوتبال پایه فولاد سپری کرد و بیش از ۲۲ سال به‌عنوان سرپرست تیم‌های پایه این باشگاه فعالیت داشته است.
نونهالان، نوجوانان، جوانان و امید، رده‌هایی بودند که صالحی سال‌ها در کنار آنها حضور داشت و با نسل‌های مختلف بازیکنان فولاد کار کرد.

بسیاری از بازیکنانی که در سال‌های گذشته از رده‌های پایه فولاد عبور کرده‌اند، او را به‌عنوان یکی از چهره‌های قدیمی، دلسوز و دوست‌داشتنی مجموعه به یاد دارند.

محمود صالحی؛ مردی آرام با یک دنیا خاطره

شاید اگر پای صحبت محمود صالحی بنشینی، بیش از آنکه با یک فوتبالیست قدیمی مواجه شوی، با کتابی از خاطرات فوتبال خوزستان روبه‌رو خواهی شد؛ کتابی که بخش زیادی از صفحاتش را سکوت تشکیل داده است.

او اهل هیاهو و حاشیه نبود. اخلاق، متانت و رفتار دوستانه‌اش باعث شده در میان‌بازیکنان و اهالی فوتبال فولاد و خوزستان، دوستان زیادی داشته باشد؛ هرکس سال‌ها در فوتبال فولاد حضور داشته باشد، بعید است نام محمود صالحی را بشنود و از او به نیکی یاد نکند.

او شاید هیچ‌گاه آن‌گونه که شایسته توانایی‌هایش بود در فوتبال ایران دیده نشد، اما برای کسانی که آن نسل را از نزدیک دیده‌اند، صالحی بازیکنی بود که می‌توانست در سطح بالاتر نیز بازی کند.

ستاره‌هایی که بی‌صدا خاموش شدند

داستان محمود صالحی تنها داستان یک بازیکن قدیمی نیست؛ بخشی از داستان نسلی از فوتبال خوزستان است که استعدادهای زیادی داشت، اما بسیاری از آنها فرصت دیده‌شدن در اندازه توانایی‌شان را پیدا نکردند.

بازیکنانی که روی زمین‌های خاکی رشد کردند، در تیم‌های بزرگ خوزستان بازی کردند، در کنار ستاره‌های زمان خود قرار گرفتند و افتخار به دست آوردند، اما نامشان کمتر از آنچه باید در رسانه‌ها ماندگار شد.

شاید اگر محمود صالحی در فوتبال امروز ظهور می‌کرد، ارزش یک بازیکن با چنین سابقه و توانایی‌ای بسیار متفاوت بود؛ اما فوتبال آن روزها، ستاره‌های خودش را داشت و بسیاری از بازیکنان خوب، بی‌آن‌که تریبونی در اختیار داشته باشند، از صحنه کنار رفتند.

نسلی که ستاره بود اما تریبون نداشت

فوتبال خوزستان پر از این قصه‌هاست؛ قصه بازیکنانی که در زمین خاکی ستاره بودند، اما در تاریخ، یک خط هم برایشان نوشته نشد. قصه مردانی که اگر در روزگار امروز بودند، شاید قراردادهای میلیاردی می‌بستند، شاید نامشان هر روز روی صفحات ورزشی دیده می‌شد و شاید ارزششان از چند صد میلیارد تومان هم عبور می‌کرد.

اما سهم‌شان از آن همه استعداد، یک جفت کفش، یک پیراهن، چند عکس قدیمی و گاهی یک یاد رفیقانه است؛ محمود صالحی از همان نسل است. نسلی که برای فوتبال بازی کرد، نه برای دیده‌شدن.

وقتی بازیکن رفت و مرد فوتبال ماند

قصه محمود صالحی با خداحافظی از فوتبال تمام نشد. او سال‌ها در فوتبال پیشکسوتان خوزستان و پیشکسوتان شرکت فولاد حضور داشت و هنوز هم تا جایی که توان دارد پا به توپ می‌شود؛ انگار نمی‌خواهد خاطرات آن سال‌ها را به دست فراموشی بسپارد. برای بعضی آدم‌ها فوتبال شغل است؛ برای بعضی‌ها افتخار؛ اما برای آدم‌هایی مثل محمود صالحی، فوتبال قسمتی از جانشان است.

محمود صالحی؛ کتابی که بیشترش را سکوت نوشته است

اگر یک روز روبه‌روی محمود صالحی بنشینی و پای حرف‌هایش بمانی، شاید احساس کنی مقابلت یک کتاب قدیمی نشسته است؛ کتابی پر از اسم‌ها، بازی‌ها، رفاقت‌ها، پیروزی‌ها، شکست‌ها و آدم‌هایی که خیلی‌هایشان دیگر در میان ما نیستند.

اما عجیب اینجاست که خودش کمتر از آن کتاب حرف می‌زند. محمود صالحی سکوت دارد؛ اما این سکوت، خالی نیست. پشت آن سکوت، یک عمر خاطره خوابیده است.
پشت آن چهره آرام، سال‌هایی است که خیلی‌ها نمی‌دانند بر او چه گذشته است.

او می‌توانست در بهترین تیم‌های ایران بازی کند. استعدادش را داشت، توانش را داشت و در کنار بهترین‌های زمان خودش بازی کرده بود. اما روزگار او با روزگار امروز فرق داشت.

آن زمان شاید استعداد مهم بود، اما دیده‌شدن هم شانس می‌خواست و چه بسیار بازیکنانی که فوتبالشان به بزرگی استعدادشان نبود؛ نه به این دلیل که کم بودند، بلکه چون کم دیده شدند.

خاطراتی که هنوز زنده‌اند

به گزارش ایسنا، امروز محمود صالحی همچنان در کنار فوتبال است؛ در فوتبال پیشکسوتان خوزستان و پیشکسوتان شرکت فولاد حضور دارد و هنوز هم گاهی پا به توپ می‌شود.

سال‌ها گذشته است؛ زمین‌های خاکی جای خود را به مجموعه‌های ورزشی مدرن داده‌اند، نسل‌ها عوض شده‌اند و بسیاری از چهره‌های آن روزها دیگر در فوتبال حضور ندارند، اما برای صالحی هنوز فوتبال تمام نشده است. شاید راز ماندگاری صالحی همین باشد؛ اینکه فوتبال برایش فقط دوران بازی نبود، بلکه بخشی از زندگی‌اش شد.

محمود صالحی شاید از آن ستاره‌هایی نباشد که نامشان هر روز روی جلد روزنامه‌ها دیده شود، اما برای فوتبال خوزستان، او بخشی از همان خاطراتی است که با گذشت سال‌ها هنوز زنده‌اند؛ خاطرات مردانی که بی‌سروصدا بازی کردند، بی‌ادعا ماندند و بی‌آن‌که بدانند، بخشی از تاریخ فوتبال این سرزمین شدند.

انتهای پیام